Servet-i Fünun Edebiyatı özellikleri ve sanatçıları maddeler halinde


Servet-i Fünun Edebiyatı, 1896-1901 yılları arasında bir grup sanatçının Servet-i Fünun dergisi çevresinde toplanmasıyla ortaya çıkmış bir edebi harekettir. Recaizade Mahmut Ekrem'in öncülük ettiği bu edebi hareket, "Edebiyat-ı Cedide" olarak da bilinmektedir. Recaizade Mahmut Ekrem'in aracılık etmesiyle kuruluşundan kısa bir süre sonra derginin başyazarlığına Tevfik Fikret getirilmiştir. 

1901 yılında Hüseyin Cahit Yalçın'ın bir yazısı nedeniyle Servet-i Fünun dergisi kapatılınca topluluk dağılmıştır.

Servet-i Fünun Edebiyatı'nın genel özellikleri şunlardır:
  • Dönemin siyasi şartlarından dolayı toplumsal konulara değinmemişler ve bireysel konulara yoğunlaşmışlardır. 
  • "Sanat sanat içindir" ilkesini benimsemişlerdir.
  • Batı edebiyatını yakından takip etmişler, özellikle Fransız edebiyatını örnek almışlardır. 
  • Serveti Fünuncular ağır bir dil kullanmışlar ve o güne dek pek duyulmayan kelimelere eserlerinde sıkça yer vermişlerdir.
  • Tanzimat Edebiyatı'nda ağırlıklı olarak "vatan, millet, hürriyet ve adalet" gibi toplumsal konular işlenirken, Servet-i Fünun Edebiyatı'nda "aşk, mutluluk ve hüzün" gibi bireysel konular işlenmiştir. 
  • Batı kültürüne yönelik aşırı düşkünlüklerinden ve toplumsal konulara değinmemelerinden dolayı halktan ve gerçeklerden kopuk olmakla eleştirilmişlerdir. 
  • Servet-i Fünuncuların şiirlerinde sembolizm ve parnasizminin etkisi görülür. 
  • Aruz ölçüsünü başarıyla kullanmışlardır. 
  • Nazımı nesre yaklaştırmışlar, beyit bütünlüğü yerine konu bütünlüğüne önem vermişlerdir. 
  • Fransız edebiyatından aldıkları sone ve terza-rima gibi nazım biçimlerini kullanmışlardır. 
  • Şiirde musikiye önem veren Servet-i Fünuncular, "Kafiye göz için değil, kulak için" ilkesini benimsemişlerdir. 
SERVET-İ FÜNUN EDEBİYATI'NIN BAŞLICA SANATÇILARI

Tevfik Fikret
Cenap Şehabettin
Hüseyin Cahit Yalçın
Süleyman Nazif

Yorumlar